เปิดใจ “ดาบเดช” วีรบุรุษ EOD ปัตตานี กู้ระเบิดจนพิการ เพื่อนร่วมอาชีพลุกฮือทวงดาวให้ผู้เสียสละ ลั่น “เชิดชูตอนเป็น” ดีกว่า “สดุดีตอนสิ้นลม”
เป็นเวลากว่า 9 เดือนแล้วที่เหตุการณ์ลอบวางระเบิดปั๊มน้ำมันในจังหวัดปัตตานี ได้เปลี่ยนชีวิตของ ด.ต.พิชิตพาล เวชชาชีวี หรือ “ดาบเดช” ผู้บังคับหมู่ กองกำกับการปฏิบัติการพิเศษ ตำรวจภูธรจังหวัดปัตตานี (ผบ.หมู่ กก.ปพ.ภ.จว.ปัตตานี) ปฏิบัติหน้าที่ชุดเก็บกู้และทำลายวัตถุระเบิด (EOD) ไปตลอดกาล
แม้ร่างกายจะต้องสูญเสียนิ้วมือทั้งสองข้างจากแรงระเบิด แต่หัวใจนักสู้ของเขายังคงยืนหยัดขอกลับไปปฏิบัติหน้าที่เดิมที่ปัตตานี พร้อมกับต้องเผชิญวิบากกรรมชีวิต ทั้งการรักษาตัวที่ยาวนาน ความรู้สึกโดดเดี่ยว และการดิ้นรนหาเลี้ยงครอบครัว ท่ามกลางข้อจำกัดของระบบสวัสดิการรัฐ
ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2569 ด.ต.พิชิตพาล ได้เข้าตรวจสอบวัตถุต้องสงสัยภายในห้องน้ำสำหรับสตรีมีครรภ์และเด็ก ที่ปั๊มน้ำมัน ปตท. สาขาตะลุโบะ จ.ปัตตานี โดยสวมชุดนิรภัยป้องกันสะเก็ดระเบิด (Tac-6) เข้าไปพิสูจน์ทราบ และสามารถเก็บกู้ระเบิดลูกแรกได้สำเร็จอย่างปลอดภัย
ทว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันได้เกิดขึ้น เมื่อตรวจพบวัตถุระเบิดลูกที่ 2 ด.ต.พิชิตพาล ได้รายงานผู้บังคับบัญชา แล้วกลับเข้าไปดำเนินการตามขั้นตอนการนิรภัย ทว่าระหว่างปฏิบัติการ ระเบิดได้ทำงานขึ้น ส่งผลให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส
แพทย์ระบุอาการว่า “พิการมือทั้งสองข้าง ไม่สามารถใช้การได้อย่างปกติเหมือนเดิม” กระดูกมือหักแบบเปิด นิ้วโป้งและนิ้วชี้ขวาขาดหายไปทั้งหมด นิ้วกลางขวาขาด 2 ข้อ นิ้วนางซ้ายขาด 2 ข้อ นิ้วชี้ซ้ายขาด 1 ข้อ แก้วหูทะลุทั้ง 2 ข้าง และมีบาดแผลจากสะเก็ดระเบิดตามร่างกาย
การรักษาตัวของดาบเดชเป็นไปอย่างยากลำบาก รอบแรกเขาต้องนอนพักรักษาตัวในโรงพยาบาลถึง 98 วัน ผ่านการผ่าตัดใหญ่ 4 ครั้ง แพทย์พยายามผ่าตัดย้ายและต่อนิ้วสร้างใหม่ให้พอใช้งานได้ ทว่าการสูญเสียเส้นประสาททำให้เขาไร้ความรู้สึก
“ตอนที่เส้นประสาทเพิ่งเริ่มงอก ผมไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย มีอยู่ช่วงหนึ่งลูกชายนั่งทับมือผมจนนิ้วหัก ผมก็ไม่รู้ตัว จนกระทั่งไปหาหมอตามนัดแล้วเอกซเรย์ ถึงได้รู้ว่านิ้วตัวเองหักไปแล้ว” ดาบเดชเล่าถึงอุปสรรคในการฟื้นฟู
ล่าสุดเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2569 เขาต้องเข้ารับการผ่าตัดเป็นครั้งที่ 5 เพื่อแก้ไขมือขวา โดยแพทย์ต้องเหลากระดูกตอนิ้วชี้ที่แทงทะลุผิวหนังให้สั้นลง นำหนังจากแขนมาปะปิดแผล และจัดเส้นเอ็นประสาทใหม่ ทว่าสิ่งที่สร้างความสะเทือนใจให้แก่วีรบุรุษผู้นี้กลับไม่ใช่แค่บาดแผลทางกาย แต่คือความรู้สึกโดดเดี่ยว
ในการบาดเจ็บรอบแรก ผู้บังคับบัญชาและสังคมต่างให้ความสนใจอย่างล้นหลาม แต่ในการผ่าตัดครั้งที่ 5 เขายอมรับว่ารู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
“วันที่ออกจากห้องผ่าตัดครั้งล่าสุด ใช้เวลาไปกว่า 8 ชั่วโมง ออกมาตอนเกือบห้าทุ่ม แฟนผมมารอรับคนเดียว ไม่มีใครถามไถ่ พอถูกเข็นกลับมาที่ห้อง ภาพที่เห็นคือลูกๆ ทั้ง 2 คน (เรียนชั้นอนุบาล) นอนเรียงกันหลับอยู่บนพื้นห้องพยาบาลรอผม... ภาพนั้นมันทำให้ผมสงสารลูก รู้สึกว่าเพราะหน้าที่การงานของเรา ทำให้เขาต้องมาลำบาก” ดาบเดชกล่าวด้วยเสียงสะอื้น
แม้น้อยใจแต่เขาย้ำว่าตนเองจะอ่อนแอไม่ได้ “ผมเศร้าไม่ได้เลย ลูกจะเห็นผมเศร้าไม่ได้ เขาไม่รู้หรอกว่าเราเจ็บหรือทุกข์แค่ไหน พอเรานิ่งไปลูกสาวคนโตก็จะวิ่งมาถามว่าพ่อเจ็บไหม ส่วนคนเล็กก็จะดึงนิ้วชวนเล่น ผมถึงไม่กล้าเข้าไปดูข้อความให้กำลังใจในโซเชียลเลย เพิ่งมาเปิดดูเมื่อคืน ดูแล้วก็น้ำตาซึม เพราะเราเกรงใจ ไม่อยากให้ใครต้องมาวุ่นวาย แค่ไม่ลืมว่าผมเคยทำอะไรมาก็พอแล้ว”
ผลกระทบจากการบาดเจ็บลุกลามถึงปัญหาเศรษฐกิจในครอบครัว แม้จะได้รับสิทธิสวัสดิการของตำรวจครบถ้วน แต่ในช่วงพักรักษาตัว ดาบเดชกลับถูก “หักค่าเสี่ยงภัยและเบี้ยเลี้ยง” เนื่องจากระบบระบุว่าไม่ได้ลงปฏิบัติงานจริง
ยิ่งไปกว่านั้น ดาบเดชยังเปิดเผยความจริงอันน่าสลดใจว่า เขาคือหนึ่งในเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ถูก “หักเบี้ยเลี้ยง” ในช่วงเดือนที่ผ่านมาอีกด้วย ซึ่งเป็นการซ้ำเติมวิกฤตปากท้องของครอบครัววีรบุรุษผู้นี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เงินเดือนข้าราชการชั้นประทวนเมื่อถูกหักชำระหนี้สหกรณ์ ทำให้เหลือเงินรับจริงเพียงไม่กี่พันบาท ซ้ำร้ายอาชีพเสริมที่เคยทำก๋วยเตี๋ยวขายก่อนโดนระเบิด ก็ต้องยุติลงเพราะมือพิการ
รายจ่ายในการเดินทางไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล ม.อ.หาดใหญ่ (โรงพยาบาลสงขลานครินทร์ อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา) ยังคงเดินหน้า ภรรยาต้องรับภาระหนักขับรถไป-กลับ ปัตตานี-หาดใหญ่ และดูแลลูกที่ต้องไปโรงเรียน ดาบเดชจึงวางแผนเปิดร้านขายของชำเล็กๆ ข้างแฟลต และกำลังออกแบบ “ทำเสื้อขาย” เพื่อประคับประคองครอบครัว
“ถึงร่างกายผมจะไม่เหมือนเดิม แต่ความรักความรับผิดชอบที่มีต่อครอบครัวยังเหมือนเดิม”
ด้วยหัวใจผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ดาบเดชได้ทำบันทึกสมัครใจขอกลับเข้ารับราชการต่อใน “ตำแหน่งหน้าที่เดิม” ทันทีที่ร่างกายเริ่มฟื้นตัว แม้มือขวาที่ถนัดจะใช้งานไม่ได้ เขาก็ฝึกฝนใช้มือซ้ายแทน
“ผมเซ็ตอุปกรณ์ใหม่หมดเลยตั้งแต่อาวุธปืนยันเข็มขัด นิ้วชี้มือซ้ายผมขาดไปหนึ่งข้อ มันสั้น ผมก็สั่งให้ช่างแต่งไกปืนใหม่ให้เข้ากับมือ ตอนนี้ผมใช้ปืนได้ ขับรถได้ ช่วยเหลือตัวเองได้แทบจะปกติแล้ว”
ก่อนเข้ารับการผ่าตัดครั้งที่ 5 ดาบเดชยังคงออกปฏิบัติหน้าที่ในพื้นที่เสี่ยง ออกตรวจเส้นทางเสด็จฯ เมื่อช่วงต้นเดือน และลงพื้นที่ตรวจสอบเหตุเผาทำลายและเหตุระเบิดอย่างต่อเนื่อง โดยอาศัยทีมงานรุ่นน้องช่วยหยิบจับอุปกรณ์ชิ้นเล็กๆ และคาดว่าในอีก 3 สัปดาห์ เขาจะกลับไปทำหน้าที่ได้ตามปกติ
จากความเสียสละดังกล่าว กลุ่มเพื่อนร่วมงาน EOD และผู้ใกล้ชิด ได้ส่งเสียงเรียกร้องไปยังสำนักงานตำรวจแห่งชาติ (ตร.) ขอให้พิจารณาใช้ กฎ ก.ตร. ว่าด้วยการคัดเลือกและแต่งตั้งข้าราชการตำรวจ เพื่อพิจารณาเลื่อนยศ ด.ต.พิชิตพาล ขึ้นเป็น “นายตำรวจชั้นสัญญาบัตร”
ทว่าเมื่อผู้สื่อข่าวสอบถามถึงประเด็นนี้ ดาบเดชกลับตอบกลับด้วยประโยคสั้นๆ ที่สะท้อนความเป็นจริงอันขมขื่นว่า “ยศน่าจะไม่ได้ ต้องตายก่อน”
การผลักดันครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากความต้องการส่วนตัวของดาบเดช แต่กลุ่มเพื่อนตำรวจมองว่านี่คือการ “สร้างบรรทัดฐานและขวัญกำลังใจ” ให้กับเจ้าหน้าที่ EOD ทุกนายที่ทำงานเสี่ยงตาย โดยมีเสียงสะท้อนจากกลุ่ม EOD ระบุว่า “การมอบเกียรติยศและสิทธิประโยชน์สูงสุดให้กับผู้ปฏิบัติงานในตอนที่ยังมีลมหายใจ ย่อมดีกว่าการมอบให้ในตอนที่สิ้นลมหายใจไปแล้ว... หากการเดินเข้าไปกู้ระเบิดจนร่างกายพิการ ไม่ถือเป็นการเสียสละที่เข้าหลักเกณฑ์ กฎ ก.ตร. แล้วสิ่งใดจึงจะเรียกว่าความเสียสละ?”
ท้ายที่สุดนี้ กรณีของ ด.ต.พิชิตพาล เวชชาชีวี ชายผู้ไม่เคยนึกเสียใจและภูมิใจเสมอที่ได้เป็น EOD ถือเป็นบทพิสูจน์ที่สำคัญของสำนักงานตำรวจแห่งชาติและสังคมไทย ว่า จะดูแล “คนทำงาน” ที่ยอมสละอวัยวะเพื่อปกป้องความสงบสุขของประชาชนอย่างไร ในวันที่พวกเขาล้มลง
------------------------------
หมายเหตุ : สำหรับผู้บังคับบัญชาหรือประชาชนที่ประสงค์จะช่วยเหลือบรรเทาความเดือดร้อน สนับสนุนค่าใช้จ่ายและทุนการศึกษาให้แก่บุตรทั้ง 2 คนของวีรบุรุษผู้ยังมีลมหายใจ สามารถสมทบทุนได้โดยตรงที่: ธนาคารกรุงเทพ เลขที่บัญชี 977-7-864209 ชื่อบัญชี พิชิตพาล เวชชาชีวี
